İnsanoğlu varlığından itibaren ihtiyaçlarını doğal çevresinde bulunan malzemeleri kullanarak karşılamıştır. Giysilerini ve beslenme ihtiyaçlarını hayvanlardan, kesici aletlerini sert taşlardan yaptıkları ok ve mızraklar ile hayatlarını sürdürmüşlerdir.     İnsanlar doğadan sağladıkları bitki veya ağaç dallarından ördükleri sepetler ile yüzyıllar boyu eşyalarını taşıma, saklama gibi ihtiyaçlarını gidermişlerdir. Farklı coğrafyalarda farklı ağaç ve bitkilerin yetişmesi ile sepetlerde kullanılan malzeme, şekilleri ve yapım tarzları değişse de geçmişten bugüne sepetçilik aynı doğallık ve yapım tekniği ile günümüze kadar ulaşmıştır.

Ülkemizde sepetçilik mesleği, 2013 yılında Somut Olmayan Kültürel Miras Ulusal Envanteri’nde yerini almıştır. Anadolu’da hasır, sele ve sepetçilik olarak bilinen bu el sanatı, insanların ihtiyacını karşılamış ve   önemli bir geçim kaynağı haline gelmiş bir zanaattır. Sepetçilik, toplumların gereksinimlerine, insanların arz ve taleplerine, bölgesel özelliklere göre yetişen farklı bitkilerin, ustaların yeteneklerinde hayat bulmasıyla günümüze ulaşmıştır. İnsanların gelişen teknoloji ile birlikte kişisel gereksinimlerinin değişmesi sonucu sepet kullanımı azaltmıştır. Her alanda yaşanılan değişim, insanların gündelik alışveriş tarzlarına da yansımış, daha ucuz ve pratik olan alışveriş poşetlerinin kullanılması ile sepet kullanımı sona ermiştir.

Bilal Belder; Safranbolu’da sepet yapımıyla ilgilenmiş kişi ve ustalardan alınan bilgiler ile sepet yapmayı öğrenmiş ve sepetçilik mesleğinin gelecek kuşaklara aktarabilmek adına kaynak olabilecek bir araştırma makalesi hazırlamıştır. Detaylı bilgilere aşağıdaki sayfadan ulaşabilirsiniz.

https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/2826206